Eindelijk wint SMB 1 in de SOS-competitie

De avond begon al goed toen duidelijk werd dat de tegenstander van Emeline Smit niet zou komen opdagen. 1-0 en Emeline kon toen een Keizerpartij spelen. Lange tijd bleef dit de score, maar om tien uur eindigden zes partijen in een half uur tijd. Als eerste verloor Jetse Schoffelmeer, waarmee de stand gelijk werd. Een kwartier later eindigde de partij van Lucas de Jong in zetherhaling. "Ik speelde aan bord 6 tegen Theo Koeweiden, die ik ken van verschillende toernooien. We kregen een aparte opening op het bord waarin ik hem opzadelde met een slechte pionnenstructuur, maar door te rustig spel van mijn kant kreeg hij er heel veel activiteit voor terug. In de diagramstelling heb ik net 18.Kd2?? gespeeld om met een toren e2 te kunnen dekken, maar dat blijkt geen gelukkige. Theo reageerde met het uitstekende 18... Pa5 19.Tae1 Pb3+ 20.Kc2, maar miste hier dat hij met 20...d3+ 21.exd3 Lxf3 22.Lxf3 Pd4+ een stuk had kunnen winnen. In plaats daarvan volgde 20...Te6 21.Ph4 Tc6+ 22.Kb1 en hier besloot hij genoegen te nemen met zetherhaling via 22... Pd2+ 23.Ka1 Pb3+ 24.Kb1 Pd2+ etc. Ook in de eindstelling staat hij door zijn activiteit duidelijk beter, dus ik ben goed weggekomen." Daarna verloor ook Jan Roelof Moll. "Aan bord 3 speelde ik met Zwart tegen een Sämisch aanval in de Pirc. Na de 11e zet was ik tevreden met mijn stelling, waarin ik 7 pionzetten had gedaan in de eerste 8 zetten. Het spanningsblok in het centrum liet ik echter op een ongunstige wijze oplossen, waarbij een pion verloren ging. Rond de 30e zet miste ik een tegenkans en een paar zetten later overzag ik een mataanval. Geen beste avond voor mij!" SMB 1 stond nu op een 1½-2½ achterstand. Désiré speelde remise. "Ik speelde aan bord 7 met zwart een volkomen inspiratieloze partij. Ik besteedde veel tijd aan het maken van verkeerde keuzes waarin ik kansen mistte en Wit juist kansen gaf. Het werd zelf zo erg dat ik op de 24e zet een goede kans overzag en vervolgens (onder tijdsdruk) een tweetal fouten maakte. Doordat Wit het te mooi wilde afmaken en op zijn beurt ook twee fouten maakte, kon ik afwikkelen naar een volkomen gelijke stelling met remise als resultaat." Gelukkig wist Luc Sol een minuut later zijn tegenstander mat te zetten en mocht Huub remise aannemen. Huub vetelt hierover: "Mijn tegenstander speelde de Grünfeld-verdediging en het was alweer een tijdje geleden dat ik hiermee geconfronteerd werd. De opponent oogde doortastend en energiek en daarom speelde ik de positionele variant met Lf4. Hij vond de juiste zetten en werd actief met de passende Grünfeld-tegenstoot c5. Ik neutraliseerde de druk op het witte centrum met een voor mijn doen vreemde zet. Dát zou ik 40 jaar geleden nooit gespeeld hebben, bedacht ik me, achter het bord mijmerend over mijn SMB-avonturen in de jaren 80 van de vorige eeuw. Enfin, Lf4-Le5 bleek nog niet zo gek als het eruit zag: de lastige druk die zwart uitoefende over de lange diagonaal was verdwenen en daarmee een knagende latente zorg over de mogelijkheid van te laat ontdekte tactische valkuilen. Mijn zetten in het middenspel werden ingegeven door mijn streven de stukken optimaal te positioneren en mijn tegenstander zo weinig mogelijk ruimte te geven voor initiatief. Met alle zware stukken op het bord en loper tegen paard, voelde ik een voordeeltje dat er in werkelijkheid niet was. Mijn loper had weliswaar vrij baan maar staarde tezelfdertijd in een lege ruimte in het kamp van de tegenstander; de wens aldaar verwarring te zaaien, het zat er niet in. Dit besef verleidde me tot enige planloze zetten met mijn dame, in plaats waarvan ik vanzelfsprekend mijn ruimtevoordeel op de damevleugel had moeten benutten, mijn a-pion een 'Hebel' (zie Hans Kmoch) had moeten laten aangaan en een verzwakking in de pionstructuur van mijn sympathieke tegenstander had moeten afdwingen, met duurzaam ruimtelijk en positioneel voordeel. Toen mijn opponent remise aanbood in een stelling waarin hij een halfhartige poging deed mijn koningsstelling aan te vallen, had mijn initiatief op de damevleugel nog steeds een overwegende stelling opgeleverd. Ik durfde het niet aan, het ontbrak me aan de roekeloze moed uit een ander schaaktijdperk. 'The past is a foreign country'. Ik stak mijn hand uit en zette de klok stil." De stand was weer gelijk: 3½-3½. Alleen Jacques Ottenheijm was nog bezig. In het eindspel won hij een kwaliteit en had hij een gevaarlijke vrijpion. Dat hij een simpele stukwinst over het hoofd zag is hem vergeven, toen hij de kwaliteit terug gaf en zijn vrijpion niet meer te stoppen was. De eindstand kwam hiermee op 4½-3½. In één keer heeft SMB 1 haar matchpunten verdubbeld!