SMB 2 (SOSC) speelt knap gelijk in Druten

Afgelopen vrijdag stapten we als nummer 7 (van de 8 ploegen in onze poule) in de auto om aan te treden tegen nummer 4 Tornado. Met een tegenstander die als team gemiddeld 60 elopunten meer heeft dan wij, waren onze verwachtingen realistisch. Wij laagvliegers kennen onze plek. Gezien de spannende strijd met de ploegen om ons heen, zou het al dikke winst zijn om een handjevol bordpunten mee terug naar Nijmegen te kunnen nemen. Het bleef gelukkig niet bij bordpunten alleen. Aangekomen in het gebouw naast de Protestantse Kerk in Druten - hun vaste speellocatie - waren sommige spelers druk op hun telefoon aan het kijken naar de stand. Mijzelf incluis, want een beetje inzicht in de stand is nooit weg. Voorafgaand aan de match stonden er drie ploegen op drie matchpunten met slechts twee bordpunten verschil. SMB als laagst genoteerde club (10 punten), Veenendaal op 11 en Mook op 12 bordpunten. Er was ons dus veel aan gelegen om puntjes te sprokkelen tegen de Drutenaren. Rolf lukte dat helaas niet, maar dat is hem vergeven. Zijn tegenstander was namelijk de absolute ster aan Druter zijde: Rijk-Pieter. Deze 2100-speler kreeg na minder dan twintig zetten de felicitaties van Rolf, waardoor we op een snelle (maar niet helemaal onverwachte) achterstand kwamen. De eerste die een welkom halfje op het scoreformulier wist te krijgen, was Jelle. Niet helemaal fit was hij in de auto gestapt en dus zou hij aan bord 1 een extra zware avond beleven. Tenminste, als Jelle daar Rijk-Pieter zou treffen. Gelukkig voor hem zat die voor de gelegenheid aan het tweede bord tegenover Rolf. Jelle kon zijn (eveneens sterke) tegenstander Len Brands ondanks zijn conditie gelukkig goed tegenstand bieden en kwam remise overeen. Frans had zijn avond niet, waardoor de eerste winstpartij van onze nestor deze competitie nog even op zich laat wachten. In een zelfkritisch en inzichtrijk verslag praat hij ons bij: "Ik speelde met wit aan bord 5 tegen Pieter van Dijk en kwam goed uit de opening, stukken goed ontwikkeld, gerokeerd en lekker bekend met mogelijke vervolgzetten in het middenspel. Dat begon bij de 15e zet. Ik kon een centrumpion opstoten die goed (3x) verdedigd was en ruimte schiep voor mijn lopers. Er volgde een stukkenruil. Toen gebeurde er iets in mijn brein dat in wetenschappelijke stukken (zie het Internet) wordt omschreven als twee denksystemen door elkaar halen. Het eerste denksysteem is pure ratio, afwegen en goed zien wat vereist is aan handelen. Het tweede denksysteem is gericht op het middelen van gegevens, zo efficiënt mogelijk alles afwegen wat op je afkomt aan signalen en die sublimeren. Ik bleef in dit tweede denksysteem haken. Ik kon bij de stukkenruil gewoon een laatste stuk terugnemen maar was ook al in mijn brein gelijktijdig bezig met vervolgzetten inzake pionverdediging en extra dreigingen proberen te realiseren naar de vijandelijke toren die kwetsbaar was opgesteld. Ik vergat daardoor gewoon het stuk te pakken en de zet daarna kon het niet meer. Helemaal bizar was dat ik pas drie, vier zetten later erachter kwam dat ik een stuk achter stond. In het vervolg van de partij heb ik me voortdurend afgevraagd waar ik dat stuk in vredesnaam verloren had, mijn denken was compleet vergeten dat ik het proces ruilen van stukken niet had afgemaakt. Pas bij de na-analyse van de partij werd ik me daarvan bewust. Uiteraard verloor ik de partij, langzaam maar zeker weggedrukt. Buitengewoon ontevreden over mijn schaakinzicht, heel jammer ook dat ik de partij zo kinderachtig weggaf. Peter van den Berg, die vlak bij Druten woont, kwam ons die avond aanmoedigen en hij vermoedde dat mijn verlies misschien te wijten was aan de gemiste schaaktraining van afgelopen woensdag, niet scherp genoeg. Ik hou het op de foute mix van twee denksystemen. De rest van de avond wel genoten van de partijen van Jeroen en Wilbert. Erg leuk om hun winnende zetten te mogen aanschouwen. Het feit dat we uiteindelijk als team gelijk speelden (3-3) maakte de terugreis naar Nijmegen weer enigszins dragelijk." Paul zat vrijdag aan bord 4 tegen een wat betere tegenstander dan normaliter aan bord 6. Des te knapper dat onze teamcaptain een mooi resultaat kon noteren: "Deze keer speelde ik dus op bord 4 met zwart. Ik koos voor een hechte verdediging, deze speler was immers een stuk beter dan ik. Ik kwam inderdaad na de rokade onder druk te staan. Met hand en tand verdedigde ik het fort, en de tegenpartij zag ik dat er weinig te halen viel. Het afruilen van de stukken leverde een remisestelling op. Op aangeven van de tegenpartij overeengekomen tot remise, meer zat er niet in." En zo stond er een 1-3 tussenstand op het bord, met twee verliespartijen en twee remises. Tijd voor een comeback, en die kwam er. Zelf kon ik - net als vader en zoon Van Deemen - ook een succesje vieren. Eindelijk, want na louter nederlagen in de eerste drie potjes had ik het team nog geen punt kunnen bezorgen. Om net wat meer kans te hebben, waren Paul en ik van bord geswitcht, mocht dat nog niet duidelijk zijn. Die keuze pakte goed uit: ik kreeg nog steeds een goede, maar zeker niet onfeilbare schaker tegenover me in de persoon van Thijs Banken. Met Zwart kwam ik prima uit de opening en kon ik een pionnetje winnen en een comfortabele positie voor elkaar krijgen. Enkele pionnenopstoten brachten Wit in de penarie, omdat zijn stukken aardig vaststonden en niet konden helpen. Zodoende kon ik met torens en dame de vijandelijke stelling binnenkomen, waarna er geen houden meer aan was voor Thijs. Het was af en toe flink zweten en rekenen om de juiste zetten te vinden, maar met nog vijf minuten op de klok was er maar één speler die aanspraak maakte op een resultaat. Wit schudde mij, één zet van mat verwijderd, de hand. Dat bracht de stand om 23.15 op 2-3 en zo kon ik met een goed gevoel het einde van de allesbeslissende partij van Wilbert meemaken. Net als de vorige keer was hij de laatste strijder aan SMB-kant. Wilbert beleefde een spannende avond (en zorgde ook voor het nodige angstzweet bij de rest van het team) waarop alle zeilen bijgezet moesten worden voor het maximaal haalbare resultaat gezien de achterstand. Die verantwoordelijkheid kon Wilbert gelukkig aan, want hij mocht het matchpunt officieel binnentikken. De hoofdrolspeler aan het woord: "Het is dit seizoen mijn lot tegen ratingloze mensen te spelen, maar aan de TPR van hoog in de achttienhonderd te zien, ging ik toch een hele kluif hebben aan Bart Droge op bord drie. Het was vrijdag de dertiende en in de dertiende zet besloot ik een loper te offeren voor twee pionnen en een betere stelling. Gelukkig wist ik niet wat de computer van dat offer vond... Wat ik wel goed deed,was een serie van vijf zetten achter elkaar met hetzelfde paard die daarop volgde en me een stukwinst opleverde. Toen ik ook nog een kwaliteit won met een handig afgedwongen vork kon het niet meer mis. Mijn strategisch inzicht schoot tekort, maar die twee tactische momentjes leverden toch het laatste punt van de avond op." En zo scoorden we voor de tweede keer deze competitiereeks een gelijkspel. Tel daar twee nederlagen en één overwinning bij op en dat betekent dat we nu 4 matchpunten bij elkaar hebben geschaakt. Van plek 7 voorafgaand aan de clash tegen Tornado zijn we naar plek 5 gesprongen. Belangrijk in het kader van lijfsbehoud. De volgende keer staat er zowaar nog meer op het spel, als we onze zuidelijke vrienden uit Mook in 't Hert ontvangen. Zij staan 1 matchpunt en 1 bordpunt achter ons, dus het doel zal zijn om Mook koste wat kost achter ons te houden. Dat is essentieel, omdat in de slotronde de topequipe van Koningswaal nog op ons wacht. Jeroen