zaterdag 18 april 2026

Knap gelijkspel voorkomt degradatie SMB 2 (SOSC) nét niet

Gisteravond moest het gebeuren: een Houdini-act in de slotronde om handhaving in de tweede klasse veilig te stellen. Wilbert had voor vertrek de scenario's nog even op de mail gezet: - Als wij met 3.5-2.5 winnen, zijn we zeker van handhaving; - Bij gelijkspel zijn we afhankelijk van Mook-Veenendaal; - Bij verlies zijn we gedegradeerd; Met deze info vertrokken we naar Veenendaal, de organiserende club van de slotronde. In een fijne zaal, gevuld met meer spelers dan er velden op een schaakbord zijn, namen we plaats in de wetenschap dat onze opponent Koningswaal slechts vijf spelers had. Het eerste puntje namen we graag in ontvangst en Frans bood aan om de avond van de zijkant te beleven. Bij afwezigheid van de familie van Deemen, hadden we Eric en Charles bereid gevonden om in te vallen. Zelf werd ik gebombardeerd tot waarnemend teamleider. Die handschoen had ik opgepakt en ik liet direct van me spreken met een tactische opstelling. Daarmee dacht ik ons team meer kans te geven in de allesbeslissende zevende ronde. Dat betekende mezelf aan bord 1 en Wilbert aan bord 2. Bord 3 bleef leeg en dan konden onze drie spelers met de hoogste rating spelen aan de laagste borden. Te weten: Rolf op 4, Charles op 5 en Eric op 6.

Ik had het niet getroffen met mijn ijzersterke tegenstander Jermo Kooijmans. Waar ik verwacht had als eerst klaar te zijn, was dat (helaas) niet het geval. Wilbert naast mij moest namelijk al best vroeg de hand schudden van zijn tegenstander Henk van Kortenhof. Deze oude rot speelde een puike pot en leek Wilbert op momenten echt te overklassen. Jammer, maar helaas. Het winstpunt van Frans was dus al tenietgedaan. Daarna verloor Rolf en keken we tegen een achterstand aan. Ik begreep van hem dat hij ergens blunderde en dat het daarna lastig was. Al kwam hij op enig moment nog wel een beetje terug in de partij, het was niet genoeg om toch nog een halfje te pakken. Gelukkig trok Eric de stand weer gelijk. Zijn partij verliep moeizaam, maar hij kreeg een kans, greep die, en liet zien waarom hij zo taai is om te verslaan. Ik was op dat moment nog bezig tegen Jermo en ging een eindspel in met allebei twee torens en zes pionnen. Omdat ik niet helemaal ideaal stond (een moeilijk te verdedigen dubbelpion), was Jermo er als de kippen bij om dat uit te spelen. Een koud kunstje voor hem, al kijk ik met best wat tevredenheid terug op de partij. Ik kon lang mee en ben niet echt overklast voor mijn gevoel. Daar koop je weinig voor, maar goed. Mijn eerste winst tegen een 2300-speler zal dus nog even op zich moeten laten wachten. Grappig detail: het bord was verkeerd opgezet (mijn linkertoren stond op h8 ipv a1). Iedereen die onze partij kwam gadeslaan, leek dit op enig moment op te vallen. Die zullen wel gedacht hebben ... Goed, met 3-2 achter was alleen Charles nog bezig. Hij gaf een kwaliteit weg in een mooie aanval die uiteindelijk leidde tot torenwinst. Dat kon op de goedkeuring van de vele geïnteresseerden rondom het bord rekenen. Met weinig tijd op de klok bleef onze jeugdheld ijzig kalm en schaakte hij het goed uit. Er volgde opgave van zijn tegenstander Marcel Lever en zo sloten we de avond af met één matchpunt en drie bordpunten. Wellicht meer dan vooraf gedacht. Eerlijk gezegd zelfs een resultaat waar we vooraf voor hadden getekend. Zoals al gemeld aan het begin van dit verslag, waren we afhankelijk van een andere wedstrijd: Mook tegen Veenendaal. Ik ben even vergeten of die match nog bezig was toen Charles klaar was, maar er gebeurde wel iets frappants. Ik kreeg mee dat aan bord 3 de Mook-speler een remise aanbood (of aannam, dat weet ik niet meer) in een betere of gewonnen stelling, Dat vonden verschillende omstanders vreemd, maar het argument dat de Mook-speler dit in teambelang had gedaan, valt te begrijpen. Het gaat te ver om dit een salonremise te noemen, zo goed heb ik alle borden (en de volgorde van resultaten) niet kunnen volgen. Maar, met een matchpunt voor zowel Mook als Veenendaal, waren beide teams wel veilig en wij het kind van de rekening. Ik wil daarmee zeker geen schuld in iemands schoenen schuiven, we moeten gewoon naar onszelf kijken. Wilbert had alleen wel gelijk, bij een gelijkspel tussen Koningswaal en wij, waren we afhankelijk van andere clubs. En dat is een nooit een situatie waar je in wil zitten. Slechts één overwinning, drie gelijke spelen en drie nederlagen. Dat zijn de harde cijfers na zeven rondes in de tweede klasse. Een kort avontuur dat helaas geen vervolg krijgt. Dit verslag wordt later nog aangevuld. Hou de site dus zeker in de gaten. Jeroen