dinsdag 27 oktober 2026

De ware liefhebber (aflevering 20)

De laatste partij De laatste partij die je gespeeld hebt voelt altijd bijzonder. Dat zal voor elke schaker wel zo zijn. Het resultaat, de goede en slechte zetten alsmede allerlei afwegingen die gemaakt zijn staan dan nog helder voor de geest. Het is net alsof die partij heel erg belangrijk is geweest. Dit scherpe herinneringsbeeld houdt niet lang stand. Een volgende partij eist al snel weer nieuwe aandacht. Na een paar dagen is de herinnering aan de laatste partij voor de helft verdampt en moet men voortdurend het notatieboekje erbij halen om zetten te reconstrueren bij een eventuele analyse. Ik heb diepe bewondering voor die spelers die wel vlotweg uit het hoofd hun laatste partij kunnen oplepelen. Het boeiende van de laatste partij is echter de uitdaging om het de eerst volgende keer beter te doen. De laatste partij is namelijk altijd een kraal, een schakel aan een hele lange ketting van komende partijen. Als je zou weten dat het echt de laatste partij van je leven zou zijn is dat alleen maar tragisch, treurig en zielig. Dat past niet bij het schaken. Nee, de laatste partij is slechts een aanloop naar de volgende partij; onderdeel van het proces van schaken. Die dynamiek voelt elke ware liefhebber. Stel, een clubschaker van 83 jaar besluit om met schaken te stoppen want hij verliest teveel naar zijn zin. Zo'n beslissing lijkt begrijpelijk, aan alles komt ooit een eind. Waarom je blijven kwellen met al die nederlagen? Hij nodigt thuis een van zijn beste schaakvrienden uit om een "officiële echt laatste schaakpartij" te spelen. Hij maakt er een afscheidsfeestje van. In een gezellige ambiance. Borreltje erbij. Zijn vrouw maakt foto's voor het familiealbum. Na 15 zetten een vriendschapsremise. Prima, dat was het dan. Zeventig jaar wekelijks schaken is nu afgesloten. Schaakboeken worden aan de club geschonken en er is nu ruimte om op dinsdagavond (zijn eerdere vaste clubavond) mee te gaan naar verjaardagen of naar de film. Het was een leuke happening. Toch blijft er iets knagen. Een paar weken gaan voorbij. Dan speelt SMB 1 tegen Mook 1 in een thuiswedstrijd. Leuk om toch even te gaan kijken, zoiets is spannend maar ook relaxt omdat jezelf niet hoeft te spelen. In de kantine van de speelzaal worden partijen geanalyseerd en spelen enige bezoekers wat vluggertjes. Hij wordt er ook toe uitgenodigd. Voordat hij het weet zit hij aan een bord ouderwets te vluggeren en weet zelfs een van de jonge SMB talenten (16 jaar, rating 1700) te verslaan. Heel mooi, zijn dag is goed. Het moge duidelijk zijn. De ware liefhebber kent geen laatste partij... Frans Drummen